Jedna lista zamiast czterech komitetów

Pomysł wspólnego startu ugrupowań tworzących obecny obóz rządzący pozostaje jednym z możliwych scenariuszy przed kolejnymi wyborami parlamentarnymi. Najnowszy sondaż United Surveys by IBRiS dla Wirtualnej Polski pokazuje, jak zmieniłby się podział mandatów, gdyby partie zdecydowały się wystawić jedną listę.

W badaniu uwzględniono dwa warianty: samodzielny start poszczególnych ugrupowań oraz wspólny komitet pod szyldem Koalicji 15 października. Wyniki poparcia przeliczono następnie na mandaty w Sejmie przy użyciu kalkulatora prof. Jarosława Flisa z Uniwersytetu Jagiellońskiego.

Różnice między oboma scenariuszami są istotne, szczególnie w przypadku mniejszych partii, które przy samodzielnym starcie mogą nie przekroczyć progu wyborczego.

KO prowadzi, ale jej koalicjanci mają problem

W wariancie osobnego startu Koalicja Obywatelska uzyskałaby 29,7 proc. poparcia. Znacznie słabsze wyniki zanotowałyby pozostałe ugrupowania tworzące obecny obóz rządzący.

Polskie Stronnictwo Ludowe mogłoby liczyć na 4,4 proc. głosów, a Polska 2050 uzyskałaby zaledwie 0,4 proc. Obie partie znalazłyby się poza Sejmem.

Według symulacji podział mandatów w takim scenariuszu wyglądałby następująco:

  • Koalicja Obywatelska – 187 mandatów,
  • Prawo i Sprawiedliwość – 99 mandatów,
  • Konfederacja – 72 mandaty,
  • Konfederacja Korony Polskiej – 49 mandatów,
  • Lewica – 30 mandatów,
  • Rozwój Plus Mateusza Morawieckiego – 23 mandaty.

KO i Lewica dysponowałyby łącznie 217 miejscami w Sejmie. Do większości, wynoszącej 231 mandatów, brakowałoby im 14 posłów.

Jednocześnie cztery ugrupowania prawicowe – PiS, Konfederacja, Konfederacja Korony Polskiej oraz Rozwój Plus – zdobyłyby łącznie 243 mandaty. W tym wariancie miałyby więc przewagę nad KO i Lewicą.

Wspólny komitet zdobyłby 228 mandatów

W drugim scenariuszu KO, Lewica, PSL i Polska 2050 wystartowałyby razem. Na wspólną listę zagłosowałoby 39,4 proc. ankietowanych.

Prawo i Sprawiedliwość uzyskałoby 19,5 proc. poparcia, Konfederacja – 13,9 proc., a Konfederacja Korony Polskiej – 10,8 proc. Z kolei Rozwój Plus Mateusza Morawieckiego mógłby liczyć na 5,5 proc. Partia Razem znalazłaby się poniżej progu wyborczego z wynikiem 4,1 proc.

Przeliczenie głosów na mandaty wskazuje na następujący układ:

  • Koalicja 15 października – 228 mandatów,
  • Prawo i Sprawiedliwość – 103 mandaty,
  • Konfederacja – 67 mandatów,
  • Konfederacja Korony Polskiej – 48 mandatów,
  • Rozwój Plus Mateusza Morawieckiego – 14 mandatów.

Wspólny start oznaczałby dla obecnego obozu rządzącego 11 dodatkowych mandatów w porównaniu z wariantem osobnych list. Jednocześnie liczba miejsc przypadających czterem ugrupowaniom prawicowym zmniejszyłaby się z 243 do 232.

Różnica wynosiłaby zatem cztery mandaty na korzyść prawicy. Wspólnemu komitetowi nadal brakowałoby trzech posłów do samodzielnej większości w Sejmie.

Nie wszyscy wyborcy popierają wspólną listę

Połączenie czterech ugrupowań nie oznaczałoby automatycznego zachowania całego ich dotychczasowego elektoratu. W sondażu łączny wynik partii przy osobnym starcie wynosi 41,8 proc., podczas gdy wspólna lista uzyskuje 39,4 proc.

Oznacza to spadek poparcia o 2,4 pkt proc. Część wyborców mogłaby nie zaakceptować wspólnego startu i zdecydować się na inne ugrupowanie.

Szczególnie widoczne jest to w przypadku PSL. Wspólną listę poparłoby 55 proc. wyborców tej partii. Pozostali wskazywali przede wszystkim Rozwój Plus Mateusza Morawieckiego, na który chciałoby zagłosować 21 proc. badanych sympatyków ludowców. Konfederację wybrałoby 19 proc., a PiS – 5 proc.

Inaczej wygląda sytuacja w elektoracie Koalicji Obywatelskiej, którego wyborcy w przedstawionym badaniu pozostają przy wspólnym projekcie. Wśród sympatyków Lewicy 91 proc. poparłoby Koalicję 15 października, natomiast 9 proc. wybrałoby Partię Razem.

Przepływy elektoratów mogą więc ograniczać korzyści wynikające z połączenia list. Samo zsumowanie poparcia dla poszczególnych ugrupowań nie przesądza o wyniku wspólnego komitetu.

PiS z większym poparciem, partia Morawieckiego z mniejszym

Wariant wspólnej listy wpłynąłby również na wyniki ugrupowań prawicowych. W porównaniu z osobnym startem poparcie dla PiS wzrosłoby z 17,2 do 19,5 proc.

Inaczej wyglądałaby sytuacja Rozwoju Plus Mateusza Morawieckiego. Ugrupowanie uzyskałoby 5,5 proc., wobec 6,2 proc. w wariancie osobnego startu.

Według wyników badania 70 proc. wyborców Rozwoju Plus pozostałoby przy tej formacji. Jednocześnie 23 proc. zdecydowałoby się poprzeć PiS.

Zmiany pokazują, że scenariusz wspólnej listy obecnych partii rządzących mógłby wpłynąć również na rozkład poparcia pomiędzy ugrupowaniami prawicowymi. Ostateczny wynik mandatowy zależałby jednak nie tylko od ogólnopolskich wyników sondażu, lecz także od rozkładu głosów w poszczególnych okręgach wyborczych.

Co wyniki oznaczają dla koalicji Donalda Tuska?

Symulacja wskazuje, że wspólny start KO, Lewicy, PSL i Polski 2050 mógłby ograniczyć straty związane z pozostaniem mniejszych ugrupowań poza parlamentem. W wariancie osobnych list PSL i Polska 2050 nie przekraczają progu wyborczego, a ich głosy nie przekładają się na mandaty.

Jedna lista pozwoliłaby tym samym zwiększyć reprezentację całego bloku do 228 posłów. Nie wystarczyłoby to jednak do samodzielnego rządzenia, ponieważ większość w 460-osobowym Sejmie wymaga co najmniej 231 mandatów.

W przedstawionym scenariuszu cztery ugrupowania prawicowe zdobyłyby 232 miejsca. Ich przewaga nad wspólną listą obecnego obozu rządzącego wyniosłaby zaledwie cztery mandaty.

Trzeba przy tym pamiętać, że jest to symulacja oparta na wynikach sondażu, a nie prognoza rzeczywistego składu przyszłego Sejmu. Szacowany podział mandatów może się różnić od wyniku wyborów, między innymi ze względu na rozkład poparcia w okręgach oraz zmiany preferencji wyborców.

Badanie United Surveys by IBRiS dla Wirtualnej Polski przeprowadzono w dniach 16–18 października 2026 r. na reprezentatywnej próbie 1000 dorosłych Polaków, metodą łączącą wywiady telefoniczne (CATI) i internetowe (CAWI). Podział mandatów oszacowano przy użyciu kalkulatora prof. Jarosława Flisa z Uniwersytetu Jagiellońskiego.